Fudbal

Tragom fudbalskog doajena- Savo Obradović

Na desnoj obali Save, u distriktu Brčko, ne smijete se smatrati uzvišenim borcem za sport i fudbalskim fanatikom ukoliko ne poštujete lik i dijelo protagoniste. Manevar u ovom slučaju, ne posjeduje ukus. Bezbroj iskrenih osmjeha, naročito dječijih, uz  enormnu dozu poštovanja čak i dežurnih kritičara, nikada nije ispisalo materijalnu cijenu a najvalidniji je dokaz veličine. To je njegova najveća, krunisana pobjeda u svijetu površnosti.

Savo Obradović rođen je 08.12.1952. godine u Vrdniku, velikom naselju u Vojvodini, na južnoj strani Fruške gore. Odrastanje u okolini Iriga, deceniju nakon ratnih dešavanja na globalnom nivou, obilježila je pasija za fudbalom i prvi sportski koraci golobradog klinca u lokalnom Rudaru koji se ispostavio kao najava velike karijere na travnatim površinama i potpuno neočekivanog epiloga koji je u značajnoj mjeri uticao na razvoj i dešavanja tokom ne samo sportskog, nego i životnog vijeka. Tinejdžerski dani i nastavak školovanja u jednoj od srednjoškolskih obrazovnih ustanova u Novom Sadu, trasirali su put ka građenju respektabilnog imena u svijetu jugoslovenskog fudbala.

Baš kao što je i popularni „čika Sava“ smatra, prekretnicu predstavlja 1971. godina i intervencija fudbalskog kluba Rakovica, konkretnije tadašnjeg klupskog trenera Andrije Pflandera, stručnjaka njemačkih korijena, koji je prepoznao unikatan talenat i Obradovića privolio ka opštini grada Beograda i novoj sredini srpskoligaša koji se takmičio u grupi Sjever.

Period nastupanja u Rakovici omogućio je i poziv za amatersku reprezentaciju Jugoslavije, što je za petnaestogodišnjeg ljevaka, izraženih tehničkih i motoričkih sposobnosti bila izuzetna referenca za svijetlu budućnost koja je, 1976. godine uslijedila prelaskom u stabilnog prvoligaša iz Niša, ekipu Radničkog. Opravdao je Savo povjerenje, pokazao prilagodljivost različitim sistemima igre i spremnost stasavanja u vanserijskog igrača. Jedan od najsvijetlijih perioda u karijeri, pored zapaženih izdanja u najjačem rangu, obilježila je i povreda meniskusa, koja je veznog fudbalera uskratila transfera u jedan od renomiranih klubova na zapadu. U redu su stajale francuske ekipe Bastie, Grenoblea i Nancya, španska Malaga je takođe vrebala priliku da talentovanog fudbalera, koji je u dresu Napretka odigrao 23 susreta, usmjeri na put ka Andaluziji. Nažalost, pomenuta povreda, uticala je rasplet okolnosti u tadašnjim vremenima.

Nakon četiri godine provedene na „Čairu“, 1980. godina otvara novi put Obradoviću, koji svoju fudbalsku avanturu nastavlja u HNK Osijeku, braneći boje i danas naširoko poznatog hrvatskog predstavnika, širom najkvalitetnijih stadiona bivše Republike. Taj period, pored fudbalskog bogatstva, Savo pamti i po rođenju sina Marka. Osijek je zaista predstavljao romantičan period u životu Obradovića.

Dvije godine nakon obitavanja na istoku Hrvatske, slijedile su epizode u Brčkom, kao reprezent Jedinstva, kluba koji je u skorašnjem periodu proslavio jubilej 100 godina od osnivanja. Savo je takođe predstavljao značajnu pomoć slovenačkom Mariboru tokom sezone 1986/1987 prije nego je krenuo put Petrinja gdje se takođe zadržao jednu godinu. 1989. godine nakon nastupa u Bijeljini za Radnik, prije konačnog povratka u Brčko, gdje je u smiraju karijere nastupima za drugi brčanski klub, Lokomotivu, Obradović naposlijetku odlučio da okonča uspješnu ali i naizgled čini se, nepotpunu karijeru koja je ostala uskraćena još značajnijeg uspjeha na najvećim evropskim scenama.

Savo Obradović kao ogledalo moralnih vrijednosti, discpiline, želje za usavršavanjem ali i poniznosti u željenim momentima, tokom igračke karijere koračao je sa gorostasima svog vremena, dijeleći svlačionicu sa imenima poput Ljubiše Rajkovića, Milana Obradovića, Petra Nikezića, Dragiše Binića. Izlazak na megdan veličinama poput Safeta Sušića, Dragana Džajića i ostalih zvijezda a sve to širom velelepnih, fudbalskih zdanja bivše države, neprocijenjivo je iskustvo koje se u godinama koje su uslijedile, nesebično prenosile na buduće naraštaje.

Poslijeratne godine u Bosni i Hercegovini, značile su period regenerisanja društva i u sferi sporta. Obradović Savo stigao je na kormilo u tim trenucima demoralisanog brčanskog kluba, ekipe Lokomotive koja je predstavila simboličan početak trenerske karijere koja će postati naširoko poznata koliko i priznata u regionu. Formiranje omladinskog pogona u pomenutom klubu, jedan je od najvažnijih poduhvata Obradovića imajući u vidu kakvi fudbaleri su stasavali pod njegovim patronatom, prije otisnuća ka vodama ozbiljnog nivoa fudbala i svijeta profesionalizma.

Paralelno trenirajući prvi tim uz adekvatan pristup omladinskom pogonu, kruna Savinog boravka na čelu Lokomotive jeste 2003/2004 sezona u kojoj je zlatna generacija popularnih „Lokosa“, nakon paklenog puta od najnižeg ranga, izborila plasman u Prvu ligu Republike Srpske, što je i dan danas najveći uspjeh kluba poslije 80-ih godina. Pored ostvarenih rezultata, Obradović se može pohvaliti i iznjedravanjem nekolicine vrhunskih fudbalera, od kojih se ističu prekaljeni internacionalci Ognjen Todorović, Slaven Stjepanović, Mladen Bojić, Bojan Letić, Dušan Hodžić.

Povratak u voljeno Jedinstvo, nakon restauracije prethodno zahrđale Lokomotive, Obradović je ozvaničio krajem protekle dekade kada je postao članom stručnog štaba i doprinio da se Jedinstvo mnogo godina, konstantno kvalifikuje kao stabilan prvoligaš fudbala u Republici Srpskoj, a koji danas, na veliku žalost mnogih, vodi značajnu borbu za egzistenciju. Savo Obradović već mnogo godina unazad svoje ogromno fudbalsko znanje isključivo prenosi na najmlađe selekcije u brčanskom Jedinstvu. Rad sa grupama početnika, te predvođenje istihu okviru kvalitetnih omladinskih liga, predstavlja duhovno zadovoljstvo bogatoj biografiji. Već upečatljive slike nadgledanja omladinaca, čak i u slobodno vrijeme, uz cigaretu i prepoznatljiv položaj uz podbočen stav.

Zamišljati prvi korak pri ulasku u svijet fudbala, posjete futsal turnirima, čin odrastanja, nezamislivo je bez, makar latente želje za radom sa vrhunskim stručnjakom i pedagogom. I u današnje vrijeme, encklopedija fudbalskog znanja na najbolji mogući način afirmiše talente u usponu, baš kao što zavrijeđuje zasluge i u mnogim doadašnjim slučajevima afirmacije. Kao najveća povratna usluga, jeste zadovoljstvo i ozareno lice svakoga ko u korak, slijepo i u povjerenju prati fudbalskog oca. Na konto svoga imena, fudbalska “lala” iz Vojvodine, svojim pulenima otvara vrata pri svakom pojavljivanju na određenim destinacijama. Interakcija sa Savom donosi i edukativan proces te spoznaju osnovih životnih vrijednosti, čime se izopštava od jednostavnosti i mediokriteta.

Savo Obradović možda i nije najbolji trener kojeg će neko imati tokom bavljenja fudbalom, Savo Obradović je jedinstven trener i prijatelj kojeg ne može svako imati. To je njegov unikatan pečat na temu života.

Tokom jedinstvenih momenata u krugu porodice i sa voljenim unukom Milanom, u smiraju fudbalskog galopa i pred zalazak sportskog sunca, želimo mu dobro zdravlje!

Vama čika Savo, u ime svih nas!

Facebook Komentari